بهزاد جهانشاهی در وبلاگ خود در این باره نوشته است:
در شرایطی که مجاهدین قصد دارند با ایفای نقش انسانهای پناهنده مظلوم ترحم جهانی را برانگیزند, با سقوط قلعه و اسارتگاه اشرف عملکردهای جنایتکارانه چهار دهه گذشته آنان نیزدر حال برملا شدن است؛ مجاهدین خلق سعی دارند که به هرشیوه ممکن مانع افشای این اطلاعات شوند. یکی از راهها به خون کشاندن اشرف بود تا بلکه با خون بتوانند چشم رسانه ها و مردم ایران و جهان را ببندند که خوشبختانه تا این لحظه با هوشیاری دولت عراق و خانواده ها نتوانسته اند به این هدف دست پیدا کنند .کشتن قربانیان و شاهدان جنایت هایشان شاید گام دیگر سازمان باشد.
جهانشاهی که بیست سال از اعضای این گروه بوده توضیح می دهد که: یکی از بیشمار جنایتهای مجاهدین خلق دزدیدن کودکان و به تباهی کشاندن خانواده های منتظر و غمدار آنان است.
او می افزادی: در دهه شصت که مجاهدین در سیاستهای تصرف یکشبه قدرت در ایران شکست خورده بودند ؛سازمان تصمیم گرفت که نیروهایش را به خارج از ایران و به عراق انتقال دهد , این انتقال عموما از دو مرز پاکستان و ترکیه صورت میگرفت ؛مرزهایی که به شدت توسط جمهوری اسلامی تحت کنترل بود ؛ مجاهدین می بایست ابتدا به هرشکل نیروهایشان را به ترکیه یا پاکستان می رساندند تا از آنجا با کمک استخبارات صدام و کمک های بین المللی آنموقع ؛ بتوانند آنها را به عراق و ارتش به اصطلاح آزادی بخش که آنموقع قصد تاسیسش را داشتند برسانند.
به گفته جهانشاهی ، شیوه مجاهدین برای خروج نیروهایشان بدور از هرگونه شک مرزبانان این بود که آنها نه بصورت افراد مجرد بلکه بصورت زن و شوهر و با یک بچه مسیر را طی کنند, پیامهای رادیویی و پیک های سازمان در این باره توضیحات لازم را ارائه می دادند ،آنها طبق دستور تشکیلاتی ازدواج و باز طبق رهنمود و دستور تشکیلاتی اقدام به دزدیدن کودکان کم سن میکردند که بتوانند بعنوان "محمل" در سفر به مرز از آن کودک استفاده کنند.
قبل تر نیز سازمان برای تشکیل خانه های تیمی دست به کودک ربایی زده بود تا بتواند بدون شک همسایه ها اقدام به اجاره و تشکیل خانه تیمی کنند این کودکان نیز برای کمک به خروج اعضای مجاهدین به خدمت گرفته شدند ، کودکانی که بعدها در قرارگاههای مجاهدین برای آنها مدرسه ایجاد شد ، مدرسه هایی که نه علم و دانش که ایدئولوژی مرگ و خشونت رجوی را آموزش میدادند ، کودکانی که امروز معلوم نیست پدرو مادراصلی آنها کیست ؟ افزایش کودکان دزدیده شده در آن سالها و عکسهای آنان جهت استمداد از هموطنان و یافتن آنها در روزنامه ها نشاندهنده جنایت مجاهدین خلق است.
جنایتی که خود مریم رجوی در یکی از نشستهایش به آن اعتراف کرد و در پاسخ به یکی از این قربانیان به اسم "سوده تقوایی " که تقوایی را از نام رباینده اش گرفته بود که آنموقع از سازمان قصد جدا شدن داشت ، گفت که من مادراین بچه ها هستم ، سوده ، فرزانه و علی که این اسامی نه اسم اصلی آنهاست و نه اسم فامیلی آنها مشخص است قربانیانی هستند که امروز شاید بین سی تا چهل سال سن داشته باشند .
به گزارش البرز ، این عضو بریده از منافقین این پرسش را مطرح می کند که چه کسی باید پاسخگو باشد ؟ چطور می شود کمک کرد و پدر و مادر واقعی این قربانیان را پیدا کرد؟
سازمان مجاهدین خلق به عمد تمام اسناد و گزارشهای مربوط به این کودک ربایی ها از بین برده است ، اما وجدان ها را نمی شود از بین برد.
فرقه مجاهدین باید پاسخگوی جنایتهایش بوده و قبل از خروج از عراق در این باره با سازمانهای حقوق بشری همکاری کند ؛ گرچه ممکن است این همکاری اجازه ندهد که خوب نقش انسانهای مظلوم پناهنده را ایفا کنند.
به نقل از جهان
به گزارش جام جم آنلاین طرح سوال از رئیس جمهور با ۷۹ امضا و۱۰ محور، در جلسه علنی روز سه شنبه ۲۹ آذر تحویل هیئت رئیسه مجلس شد.
به دنبال آن، علی لاریجانی رئیس مجلس به سبحانی نیا عضو هیئت رئیسه مجلس دستور داد تا این طرح به کمیسیونهای تخصصی مجلس ارجاع شود که متعاقبا به کمیسیون های عمران، اقتصادی، فرهنگی، امنیت ملی و سیاست خارجی، برنامه و بودجه و اصل ۹۰ مجلس ارجاع شد.
رسیدگی به این سوالات در دستور کار هفته آینده کمیسیونهای تخصصی مجلس قرار دارد.
کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس از محمود احمدی نژاد دعوت کرد برای پاسخگویی به سوال جمعی از نمایندگان ساعت ۱۴:۳۰بعدازظهر سه شنبه هفته آینده در جلسه کمیسیون حاضر شود.
این کمیسیون در حالی از رئیس جمهور دعوت کرد تا شخصا برای پاسخ به سوال نمایندگان در جلسه کمیسیون حاضر شود که کمیسیونهای دیگر از جمله کمیسیون برنامه بودجه و محاسبات و کمیسیون عمران مجلس از «نماینده رئیس جمهور» دعوت کردند تا برای بررسی سوالات در جلسه کمیسیون حضور یابد.
خبرنگار ما در همین ارتباط در تماسی با حسین ابراهیمی نایب رئیس کمیسیون علت دعوت از «شخص رئیس جمهور» برای پاسخ به سوالات نمایندگان را جویا شد که وی در جواب گفت: به دلیل اهمیت این کمیسیون ما از شخص رئیس جمهور خواستیم تا شخصا در جلسه حضور یابد.
در حالی این کمیسیون از احمدی نژاد خواست که سه شنبه در جلسه کمیسیون حاضر شود که رئیس جمهور از روز یکشنبه در سفری دوره ای به آمریکای لاتین به کشورهای ونزوئلا، کوبا، نیکاراگوئه و اکوادور سفر می کند.
طرح سوال از رئیس جمهور در ۳۰ سال گذشته در نظام جمهوری اسلامی ایران یعنی در هشت دوره مجلس سابقه نداشته است و روسای جمهور هیچ گاه مورد سوال نمایندگان مجلس واقع نشدند.
مطابق ماده ۱۹۶ آئین نامه داخلی مجلس، براساس اصل ۸۸ قانون اساسی در صورتی که یک چهارم کل نمایندگان مجلس بخواهند درباره یکی از وظایف رئیس جمهور سوال کنند، باید سوال خود را به طور صریح، روشن و مختصر همگی امضا و به رئیس مجلس تسلیم کنند.
رئیس مجلس موضوع را در اسرع وقت به کمیسیون تخصصی ارجاع می نماید. کمیسیون موظف است حداکثر ظرف یک هفته با حضور نماینده معرفی شده رئیس جمهور و نماینده منتخب سوال کنندگان تشکیل جلسه دهد و در این جلسه نماینده رئیس جمهور پاسخ مقتضی را از طرف رئیس جمهور ارائه خواهد نمود تا به نمایندگان سوال کننده گزارش شود.
پس از یک هفته چنانچه هنوز حداقل یک چهارم نمایندگان مجلس که سوال را امضا نمودند، از سوال منصرف نشده باشند، رئیس مجلس موظف است در اولین جلسه سوال آنان را قرائت و فورا برای رئیس جمهور ارسال کند و این سوال ظرف ۴۸ ساعت تکثیر و در دسترس نمایندگان قرار می گیرد.
بر اساس ماده ۱۹۷ آئین نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، رئیس جمهور موظف است ظرف مدت یک ماه از تاریخ دریافت سوال در جلسه علنی مجلس حضور یابد و به سوال پاسخ گوید مگر با عذر موجه و با تشخیص مجلس، مدت طرح سوال از طرف نماینده منتخب سوال کنندگان حداکثر ۱۵ دقیقه و مدت پاسخ رئیس جمهور حداکثر یک ساعت خواهد بود. به نتیجه رسیدن یا نرسیدن این طرح در مجلس یکی از بحث های میان نمایندگان است.
این طرح در ابتدا دارای چهار محور بود که اظهارات رئیس جمهور در خصوص جایگاه مجلس و اینکه مجلس در راس امور نیست، عدم توجه به مسایل فرهنگی جامعه و مساله عفاف و حجاب و اظهارات اسفندیار رحیم مشایی رئیس دفتر رئیس جمهور در خصوص مکتب ایرانی به جای مکتب اسلامی و عدم اجرای قانون اختصاص ۲ میلیارد دلار به مترو از جمله محورهای آن بود.
متن نامه سئوال از رئیس جمهور
بسم الله الرحمن الرحیم
هیئت رئیسه محترم مجلس شورای اسلامی
با اهداء سلام، به استناد اصل هشتاد و هشتم قانون اساسی و ماده ۱۹۶ و ۱۹۷ آیین نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، ضمن تقدیر از خدمات فراوان دولت در حوزه های مختلف، بدین وسیله سئوالات زیر از رئیس جمهور محترم با یکصد امضا جهت طی مراحل قانونی و روشن شدن اذهان نمایندگان محترم و رفع سوء تفاهمات و به منظور تقویت نظام جمهوری اسلامی ارائه می گردد:
۱. چرا قانون تسهیلات ارزی برای متروی تهران و کلان شهرها و حمل و نقل عمومی سایر شهرها، علی رغم نیاز مبرم این شهرها به روان سازی ترافیک، خصوصا با آغاز هدفمند شدن یارانه حاملهای انرژی، ابلاغ و اجرا نشد؟
۲. وزیر ورزش و جوانان پس از پنج ماه از ابلاغ قانون تشکیل وزارت ورزش و جوانان با نامه ای غیر معمول به مجلس معرفی شد، آیا این امر نوعی تلاش برای گریز از اجرای قانون نیست؟
۳. طبق آمار رسمی نرخ رشد اقتصادی کشور در سال ۸۹ زیر ۱% بوده و اگر نرخ اعلام شده از سوی صندوق بین المللی پول را بپذیریم حدود ۳% بوده است در حالی که طبق برنامه باید حداقل ۸% باشد. آیا این امر حاکی از ضعف مدیریت اقتصادی کشور نیست؟ همچنین با این نرخ رشد آیا ممکن است یک میلیون و ششصد هزار شغل در کشور ایجاد شده باشد؟
۴. مبلغ ۱۵۰۰ میلیارد تومان بودجه ارتقاء شاخصهای فرهنگی کشور در قانون بودجه سال ۱۳۸۹ چگونه هزینه شده است؟
۵. قانون هدفمند کردن یارانه ها پنج ساله بوده است در حالی که میزان افزایش بهای برخی حاملهای انرژی نشان می دهد که دولت مدت اجرای آن را کمتر از ۳ سال در نظر گرفته است. در نتیجه مردم باید فشار غیر لازمی را در پرداخت بهای مثلا گاز مصرفی تحمل نمایند. همچنین سهم بخش تولید صنعتی و کشاورزی تا کنون به درستی پرداخت نشده و باعث گران تمام شدن هزینه تولید کالا و محصول گردیده است. چرا دولت مقید به اجرای قانون مجلس نیست؟
۶. مقاومت یازده روزه جناب عالی در مقابل حکم حکومتی رهبر انقلاب اسلامی مبنی بر ابقای حجت الاسلام مصلحی وزیر محترم اطلاعات چه توجیهی دارد؟
۷. چه ضرورتی وجود داشت که آقای منوچهر متکی وزیر سابق امور خارجه در زمان ماموریت خود به سنگال عزل شود به طوری که علاوه بر تحقیر شخصیت ایشان، نظام جمهوری اسلامی ایران در سطح جهان آسیب ببیند؟
۸. این سخن جناب عالی که مجلس در راس امور نیست، چه هدفی را دنبال می کند؟
۹. چرا جناب عالی با علم به اینکه انتقاد از برخی مجریان "قانون عفاف و حجاب" در رسانه ملی موجب کاهش اقتدار نظام در این حوزه و بدتر شدن وضع پوشش اسلامی در جامعه خواهد شد، در برنامه زنده تلویزیونی ضمن متهم کردن برخی مجریان این قانون، بر خلاف اجماع فقها بر وظیفه دولت اسلامی در آن مرتبه از امر به معروف و نهی از منکر که نیازمند اعمال قانون است، با اعلام این مطلب که راه حل این مسئله منحصر به کار فرهنگی است، از دولت سلب مسئولیت نمودید و پس از مخالفت گسترده مراجع تقلید، ائمه جمعه، علمای بلاد و نمایندگان مجلس با سخنان شما، در مصاحبه زنده تلویزیونی بعدی اعلام کردید که سخن من همان است که گفتم. این رفتار شما چگونه توجیه می شود؟
۱۰. چرا نظریه "ترویج مکتب ایران به جای مکتب اسلام" را که توسط رئیس دفتر شما بیان شد علی رغم ضدیت با مبانی انقلاب اسلامی و مخالفت قاطبه مراجع عظام تقلید و علمای بزرگ و دلسوزان نظام، تایید و بر آن تاکید نموده باعث تنزل جایگاه انقلاب اسلامی و زنده شدن تعصبات قومی در میان مسلمانان و سوء استفاده مخالفان وحدت اسلامی گردیدید؟ اصولا چرا از گروه موسوم به "جریان انحرافی" علی رغم هشدار و اعلام خطر علمای بزرگ اعلام برائت نمی کنید بلکه از این افراد دفاع می نمایید؟
به نقل از جهان نیوز
مصطفی محمدنجار در ارائه آمار نهایی از ثبت نام کنندگان انتخابات مجلس نهم، اعلام کرد که 260 نفر از نمایندگان کنونی مجلس ثبت نام کردهاند.
آنچه در پی می آید اسامی برخی نمایندگانی است که یا خودشان اعلام کردهاند یا همکارانشان در حوزههای انتخابیه همجوار از عدم حضورشان خبر دادهاند.
1- محمدتقی رهبر -اصفهان (وی با 75 سال سن، شرط سنی برای نامزدی دوباره در انتخابات مجلس را از دست داده است)
2- سید رضا اکرمی - تهران
3- بهمن اخوان - مرکزی
4- شکور اکبرنژاد - آذربایجان شرقی
5- جمشید انصاری - زنجان
6- علی اکبر اولیاء - یزد
7- محمدتقی بختیاری - کرمان
8- سیروس برنابلداچی - چهار محال بختیاری
9- محمدعلی پرتوی - آذربایجان غربی
10- نصراله ترابی قهفرحی - چهار محال بختیاری
11- عزتالله دهقانی - لرستان
12- امینحسین رحیمی - همدان
13- عبدالله رستگار - گلستان (گنبد کاووس)
14- سیروس سازدار - آذربایجان شرقی
15- شهریار طاهرپور - همدان
16- محمدامین فرجزاده - هرمزگان
17- موسی قربانی - خراسان جنوبی
18- علی مطهری - آذربایجان شرقی
19- گئورگ وارطان - نمایندگان اقلیت
20- حسین هاشمیان - کرمان
21- علی اسلامی پناه - کرمان
22- سعدالله نصیری قیداری - زنجان
23- محمدعلی کریمی - کرمان
24-رضا عبدالهی- ماه نشان
25-محسن نریمان - مازندران
اگر چه برخی سایت ها از عدم ثبت نام مهدی مهدوی ابهری نماینده ابهر نیز خبر داده بودند اما او به خبرآنلاین گفت که ثبت نام کرده است.
حجت الاسلام سیدمحمدرضا میر تاج الدینی معاون پارلمانی رئیس جمهور در یادداشتی که پایگاه اطلاع رسانی دولت آن را منتشر کرده آورده است که دو نفر از نمایندگان محترم مجلس(نادران و توکلی) طی نامه ای از ریاست محترم مجلس تقاضای تشکیل جلسه فوق العاده برای بررسی وضعیت اقتصادی کشور را کرده اند و به بهانه نوسانات اخیر نرخ ارز، وضعیت اقتصادی کشور را بحرانی جلوه داده و به فکر نجات آن افتاده اند، آیا در شرایطی که دولت برای ایجاد اشتغال دو و نیم برابر بیش از تکلیف قانونی، خیر برداشته است، در شرایطی که هر هفته شاهد افتتاح هزاران واحد مسکن مهر در اقصی نقاط کشور هستیم، می توان سخن از بحران و رکود اقتصادی زد؟
متن کامل یادداشت معاون رئیس جمهور به شرح زیراست:
لایجر منّکم شنئانُ قومٍ علی الاّ تعدلوا اِعدلوا هو اقربُ للتقوی
دو نفر از نمایندگان محترم مجلس آقایان دکتر توکلی و دکتر نادران طی نامه ای از ریاست محترم مجلس تقاضای تشکیل جلسه فوق العاده مجلس برای بررسی وضعیت اقتصادی کشور را کرده اند و به بهانه نوسانات اخیر نرخ ارز، وضعیت اقتصادی کشور را بحرانی جلوه داده و به فکر نجات آن افتاده اند و ضمن نقد غیر منصفانه عملکرد اقتصادی دولت، بجای امیدواری؛ یاس و ناامیدی و بجای روحیه بخشی، دلسردی و ناتوانی را به جامعه القا کرده و ناخواسته آنان را که در کمین نظام اسلامی نشسته اند و در انتظار به ثمر نشستن تحریم ها و انواع فشارهای سیاسی و اقتصادی روزشماری می کنند، امیدوار ساخته اند، لازم دیدم نکاتی را در برابر این القائات یادآور شوم.
۱- سخن از وضعیت بحرانی و رکود اقتصادی کشور گفته اند و مهم ترین نشانه آن را هم افزایش نرخ ارز و نوسانات آن دانسته اند، آیا در کشوری که هر هفته شاهد افتتاح چندین کارخانه، واحد تولیدی، پروژه های ملی و استانی هستیم، چنین سخن گفتن انصاف است؟
در وضعیتی که صادرات غیر نفتی کشور از مرز ۳۲ میلیارد دلار گذشته و تا پایان سال از مرز ۴۰ میلیارد دلار هم خواهد گذشت سخن از بحران اقتصادی گزاف نیست؟ در کشوری که حدود ۴۶ میلیارد دلار واردات بود و تا مرز ۶۰ میلیارد دلار تا پایان سال پیش بینی می شد، حرف از رکود اقتصادی سخنی ناصواب نیست؟
آیا در شرایطی که دولت برای ایجاد اشتغال دو و نیم برابر بیش از تکلیف قانونی، خیز برداشته است، در شرایطی که هر هفته شاهد افتتاح هزاران واحد مسکن مهر در اقصی نقاط کشور هستیم، در شرایطی که هر روز شاهد پیشرفت های تازه ای در فناوری هسته ای و سایر عرصه های علمی و فناوری هستیم، می توان سخن از بحران و رکود اقتصادی زد؟ آیا اینها نشانه رکود و ضعف اقتصادی کشور است؟ یا دلیل بر رونق و نشاط اقتصادی جامعه؟ و این در شرایطی است که ما با تحریم های شدید و به ادعای دشمن فلج کننده ای روبرو هستیم.
دولت برای کاهش نرخ ارز و کنترل نوسانات و تثبیت آن، برنامه های مختلفی دارد و به زودی جامعه اقتصادی شاهد آن خواهد بود. آیا نوسانات ارزی تنها شاخص اصلی برای چنین ادعای بزرگ است؟ در مسائل ارزی چرا به شبکه دلال بازی بی مسئولیتی رسانه ها، ایجاد جو روانی کاذب و بعضی اظهارات افراد غیر مسئول از جمله افرادی از اتاق بازرگانی که همواره نرخ ارز را بالا معرفی کرده اند، اشاره نکرده اید؟
۲- به یارانه نقدی و سرازیر شدن آن به بازار نقدینگی اشاره کرده اید، اصلا هدفمندسازی یارانه ها یکی از کارهای بزرگ اقتصادی کشور بوده و هست که موافق و مخالف، اقتصاددانان داخلی و خارجی همگی به عظمت اجرای این تحول بزرگ اقتصادی اذعان کرده اند و این کار بزرگ اقتصادی را همین دولتی که شما آن را به ضعف مدیریت اقتصادی متهم می کنید، به اطمینان و جدیت عملیاتی کرده است. اقدام بزرگی که دولت های پیشین از نزدیک شدن به آن واهمه داشتند و به رغم تاکیدات رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای مدظله العالی برای عینیت بخشی به عدالت همواره از اجرای آن ابا داشته و امتناع کردند.
و فراموش نمی کنم که بعضی از همین نظریه پردازان اقتصادی همواره نقش بازدارنده و ترمز را در این طرح اساسی که گامی بزرگ به سوی عدالت بود، عمل کردند و تبعات آن را بخصوص از جهت تورم را بزرگ جلوه دادند و از تورم ۶۰، ۷۰ درصدی جامعه را بیمناک کردند.
مناظره اینجانب با آقای دکتر نادران هنوز در خاطره دانشجویان دانشگاه امام صادق(ع) است که ایشان با ژست اقتصاد دانی و با تحقیر و توهین که بارها در طول مناظره اتفاق افتاد، مردم را شدیداً از تورم سنگین می ترساند و به اشکال مختلف سعی در کوبیدن آن داشت. در حالی که بعد از اجرای طرح همه شاهد شدند که نه از آن تحلیل های نادرست خبری شد و نه تورم لجام گسیخته پیش آمد و در سال اول اجرای آن میانگین تورم پایین تر از ۲۰ درصد بود که حداقل ده، دوازده درصد آن ربطی به هدفمندی یارانه ها نداشت و بی شک عوامل و متغییرهای دیگر اقتصادی خصوصا در ماه های اخیر در افزایش نسبی تورم تاثیر داشت. آنچه که روشن است؛ گزارش و تحلیل و پیش بینی آقایان در تورم هدفمندسازی یارانه و سایر تبعات عمدتا نادرست از آب درآمد.
ثانیاً پرداخت یارانه نقدی طبق قانون مصوب مجلس است، بنابراین غیر قانونی نیست واگر تامل کنید، یارانه های نقدی از موارد افزایش حجم نقدینگی نیست چرا که نقدینگی که با فروش حامل های انرژی از جامعه جمع آوری و به صندوق یارنه ها واریز می شود، همان نقدینگی دوباره با عنوان یارانه نقدی در میان مردم توزیع می شود. پول جدیدی از این جهت چاپ و به حجم نقدینگی افزوده نمی شود. بله در ماه های اول، دولت برای پرداخت یارانه ها تنخواه گرفته بود بنابراین یارانه های نقدی جریان نقدینگی در جامعه است و عمدتا از دهک های درآمدی بالا جامعه بسوی دهک های متوسط و مستضعف جامعه جریان پیدا می کند و از تراکم و تجمع ثروت و نقدینگی در دست بخشی از ثروتمندان جامعه کاهش و بدست اقشار محروم و متوسط جامعه هم می رسد.
«کَیْ لا یَکُونَ دُولَةً بَیْنَ الأغْنِیَاءِ مِنْکُمْ » و همین امر موجب کاهش ضریب جینی شده یعنی چهار درصد فاصله طبقاتی در جامعه کمتر شده است و ما را به جامعه اسلامی و عدالت محور نزدیک کرده است.
سهم تولید و صنع
ت هم به اشکال مختلف به این بخش تزریق میشود. سهمیههای انرژی با نرخ های پایین یکی از این شکلها است، توزیع بیش از سه میلیارد تومان در قالب تسهیلات برای نوسازی صنعت بخش دیگری از این حمایتهاست.
آیا غیر از این چه انتظاری از پرداخت یارانهها به بخش تولید دارید؟ آیا امکان پذیر است که به بخش تولید یارانه بلاعوض بدهند؟ آیا رانت و بیعدالتی و تبعیض را دامن نمیزند؟ آیا قانون چنین تکلیفی کرده است؟ چرا این همه به این موضوع دامن زده میشود؟
۳- ایشان در بند ۳ و ۴ نامهشان به تحریمها اشاره کرده و گفته اید که تحریمهای مالی مشکلاتی ایجاد کرده است.
اولاً در چنین شرایط تحریمی، مشکلات اقتصادی را بجای نشستهای تخصصی و همفکریهای صمیمی به روزنامه و رسانه میکشانند؟ و دولت را که در میدان عمل و در خط مقدم و زیر بار سنگین اداره کشور است بجای ارائه راهکار عملی و حمایت، به ضعف و سیاسی کاری متهم میکنند.
کدامیک از این جلسات عمومی و حتی جلسات غیر علنی مجلس نظام وافی بسته است و کدام مشکل اساسی حل شده است و کدام راهکار اقتصادی به تصویب رسیده است انصاف داشته باشید هم شما و هم بنده در این جلسات بودهایم جلساتی که از باب اسقاط تکلیف ـ اگر گفته نشود ـ تبلیغاتی و سیاسی تشکیل میشود و پس از سخنرانی چند نفر از مجلس و دولت بدون نتیجه به پایان میرسد.
همین جلسه غیر علنی اخیر درباره مسائل اقتصادی کشور چه نتیجه مشخصی داشتهاست. آیا میتوانید جز بیان انتقادهای تند و بعضاً از موضع سیاسی، گزارش قابل قبولی به مردم بدهید؟ در همین جلسه یک نفر از نمایندگان اقلیت سیاسی مجلس که به نمایندگی از طرف ۱۶۰ نفر نماینده مجلس اصولگرا با لحن تندی درباره تحریمها سخن گفتهاند، ایشان و هر نماینده دیگر حق دارند از طرف خود در مجلس و بیرون از مجلس سخن بگویند لکن آیا یک نماینده اصولگرا و آشنا به مسائل اقتصادی نبود که از طرف ۱۶۰ نفر سخن بگویند. البته اصل جلسه هم با طراحی ایشان و امضائی که از ۱۶۰ نفر نماینده گرفته بودند تشکیل شده بود.
البته دلسوزی جمع زیادی از نمایندگان و سخن از موضع احساس تکلیف و راهگشایی را منکر نیستم کما اینکه در همان جلسه نیز چند نفر از نمایندگان به قید قرعه سخن گفتند.
جان کلام در این است:
از این جلسات عمومی آیا راه حلی برای معضلات کشور حاصل میشود؟
آیا بهتر نیست بجای این کارهای تبلیغاتی و سیاسی، فضا را به طرف تفاهم و تعامل مثبت و نشستهای علمی و همفکریهای صمیمانه سوق دهیم تا پیام امیدواری وحدت در جامعه گسترش یابد؟
و هم راهکارهای عملی برای پارهای از مشکلات اقتصادی پیدا شود؟
وانگهی خوب است شما یکبار دیگر متن ماده ۱۰۳ آیین نامه داخلی مجلس را بخوانید آیا واقعاً شرایط مقتضی استفاده از آن است؟ در دوران ۸ سال دفاع مقدس، در شدیدترین تحریمها و تهدیدها به آن نکته نرسیدیم، الان که شرائط بسیار عادی است آیا چنین تقاضای شما خود ناخواسته القاء شرایط اضطراری و روانی و تشدید وضعیت موجود نمیشود؟
۴- در بند ۴ و ۵ دو عضو محترم کمیسیون اقتصادی مجلس ضمن اشاره مجدد به مدیریت ضعیف و مسئلهدار اقتصادی بار دیگر به مسائل حاشیهای پرداخته و از رعایت اخلاق اسلامی در سیاست فاصله گرفتهاند.
اولاً نیاز به تکرار نیست در دوره همین دولت که شما آن را متهم میکنید همه کارهای بزرگ اقتصادی اجرا یا طراحی شده است که هر مورد آن کافی بود که نام یک دولت را در توانمندی ماندگار نماید، هستهای شدن کشور، مدیریت کنترل مصرف انرژی، مسکن مهر و حل مشکل مسکن، هدفمندسازی یارانهها، کاهش نرخ بانکی، کوچک سازی دولت و ادغام وزارتخانهها افزایش صادرات غیر نفتی، طرح تحول اقتصادی، سفرهای استانی و توزیع عادلانه منابع در اقصی نقاط کشور، عدالت محوری و توجه ویژه به مستضعفین، در برابر شدن فعالیت های عمرانی، همگانی کردن بیمه روستاییان و عشایر، اجرای سیاست های اصل ۴۴، ایجاد صندوق توسعه ملی، واگذاری سهام عدالت و ده ها مورد دیگر، البته وجود مشکلات اقتصادی و پاره ای از اشکالات و ضعف ها در عملکرد ها را انکار نمی کنم و چنین ادعایی از کسی مسموع نیست لکن در کدام دوره از دوره های انقلاب عاری از مشکلات بودیم؟ مگر می شود کار کرد و هیچ اشکالی نداشت؟ از رودخانه پرخروش عبور کرد و دامن و لباس تر نکرد، از قدیم گفته اند املاء نانوشته غلط ندارد.
ولی انصاف آن است فقط ضعف ها را نبینیم، قسمت پر لیوان را هم باید دید، برخی عینک بدبینی زده اند، فقط ضعف را می بینند و چشم بر روی پیشرفت ها و موفقیت می بندند البته حب و بغض ها آدمی را به این وادی سوق می دهد"حبّ الشّیء یعمی و یصمّ"
ثانیا مثل همیشه انگشت اتهام را بسوی یکی از مدیران ارشد جامعه برده اند. فردی را که در کمیته تحریم و سایر مسئولیت ها بطور شبانه روزی به کمک کارشناسان و متخصصان و سایر مسئولان تلاش می کند، تخریب کرده اند.
چرا به راحتی با آبروی یک فرد مسلمان حتی اگر مدیر ارشد جامعه هم نباشد، بازی می کنید؟
آیا روا نیست یک بار حرف های ایشان را از نزدیک می شنیدید و سپس سخن می گفتید؟
یا منتظر نظر قضایی می ماندید، مگر اخلاق اسلامی چنین حکم نمی کند آیا بزرگان بارها از اینکار نهی نکرده اند؟
آیا دشمنی با فردی این اجازه را می دهد که به راحتی اخلاق و انصاف را زیر پا بگذارید؟
روز قیامت چه پاسخی خواهید داشت؟
به نقل از جهان نیوز
نسیم آنلاین با انتشار سخنرانی محمدحسین صفار هرندی در نشست انقلاب اسلامی، 'مخاطرات امروز و فردا' که در دانشگاه جامعه علمی کاربردی برگزار شد، نوشت:
* در کشور ما تحزب قوی نداریم و افرادی هم در این زمینه تربیت نشده اند. احزابی که تاکنون داشته ایم بیشتر شوخی و طنز بوده و در جمع کردن نیروهای اجتماعی موفق نبودند و فقط در زمان انتخابات به دور هم جمع میشوند. هیچ حزبی مانند مسجد نمیتواند ارتباط عاطفی و فرهنگی برقرار کند.
* در زمان دولت اصلاحات می خواستند مسیر انقلاب را عوض و متوقف کنند، سازش کرده و وارد معامله شوند که اگر این اتفاق میافتاد، اکنون بیداری اسلامی در کار نبود و کسی انگیزه برای حرکت پیدا نمیکرد.
*اگر اکنون مسیر سازندگی و اصلاحات را طی میکردیم در ردیف کشورهایی بودیم که اکنون در حال سقوط هستند ولی ما امروز در یک طرف دیگر ماجرا هستیم که همه از انقلاب ما الهام میگیرند.
*چیزی که فتنه گران را به سقوط کشاند، فقدان تقوای جمعی بود؛ هرچند که در داخل آنها نماز شب خوان هم بود. گفتند که افتخار می کنیم که در مجموعه ما از گوگوش تا سروش جای می گیرد؛ مانند کشتی که در آن همه نوع جانوری پیدا می شود؛ اگر اینگونه شد قطعا باید منتظر سقوط باشند.
*انحراف یک نوبر نیست که بگویی تازه آمده است؛ هرجریانی که از حق فاصله بگیرد یک انحراف است. انحراف گاهی اوقات آنقدر کوچک و قابل اغماض است که می شود آن را تحمل کرد اما گاهی انحرافات به قدری بزرگ است که رهبری وارد می شوند و نسبت به آن سکوت نمیکنند.
*جریان انحرافی امروز به هیچ چیزی پایبندی و اعتقاد ندارد ولی دم از اعتقادات ولایی، محبت ولایی و مهدویت امام زمان(عج) میزنند و فردا ادعای دیگری میکنند.
*در آستانه برگزاری انتخابات پیش روی، یک آشفتگی گفتمانی و سازمانی در میان اصلاح طلبان وجود دارد.
* منطق حکم می کند که جبهه پایداری و جبهه متحد اصولگرایان در صورت داشتن رقیب جدی در مقابلشان به اتحاد برسند ولی در صورت نبودن رقیب جدی می توانند با هم رقابت کنند.